Amstelveense Rugby Club, THE international Rugby Club of Amsterdam!

Een korte recap bij het einde van een mooi XV-seizoen.

Zaterdag 7 april sloten de Cubs hun seizoen af met een verdiende, maar nipte overwinning op de Engelse vrienden uit Ashfort: 17-15. Het was niet onze beste wedstrijd, maar ook deze werd toch in een overwinning omgezet.

In de competitie zijn wij geëindigd als derde; derde van Nederland dus, dat u het maar weet, na BSN en de Haagsche RC.

Deze klassering van onze jongens is het resultaat van een interessante combi van karakter en coaching. Karakter bij onze, soms nog onervaren spelers. Coaching door een uitgebreide staf, die dit jaar bestond uit de volgende mannen: Erik Hengeveld, Erik van den Heuvel en Nils Lauffer als "harde kern". Maar er waren nog meer (ex-) rugbyers die dit team ondersteunden: Gert Jan Combee verving Erik H. aan het begin van het seizoen (WK in Nw.Z.), Greg Smith trainde en coachte als zijn werk het toeliet, en ook altijd was Gary Kruger bij de trainingen om "weerstand" te bieden. Last but not least heeft Louis Slee een deel van onze groep gelegenheid geboden om op zijn frame te trainen.

Als je als team van 20 jongens zoveel aandacht krijgt van zoveel enthousiaste en ervaren rugbyers, dan werkt dat natuurlijk maximaal inspirerend. Ik denk ook dat hier de kracht ligt van de jeugdopleiding van ARC. Biedt de jongens een professionele omgeving, maar vooral ook een "warm bad gevuld met veel aandacht", en de wisselwerking tussen technische staf en het leergierige team doet zijn werk. Binnen een seizoen (van september tot april = 8 maanden!!) zie je een team groeien. Individueel vallen er kwartjes, en als team ontstaat er samenhang, in de scrum, in de ruck en in de lijn, en gaan de jongens ook tactisch het spelletje steeds beter lezen. De trainers zien in het veld terug wat zij er in de trainingen instoppen, en de jongens zien dat het in de wedstrijd nog werkt ook...En dat is precies waarvoor iedereen het doet. En als je als kluppie deze opgaande spiraal kunt vasthouden, dan.... Ja, precies, en dat tekent zich nu al af, over de hele linie, bij TBM en CJC.

Laat de toekomst maar komen!

Aan het begin van het seizoen hadden wij dit resultaat nog niet kunnen voorzien. Na een moeizame start tegen Combinatie Noord (22-19 winst) en Buldogs (7-5 winst) beëindigden wij toch met een eerste plaats onze Plate poule. Primair op karakter, maar de coaches kregen al vertrouwen in een leuke afloop.

Op 5 november op naar Hilversum, voor een hoogstaande en ongemeen spannende kwalificatiewedstrijd. Uiteindelijk werd het toch nog 25-17 voor onze jongens, en waren we geplaatst voor de CUPcompetitie.

De balans in het team was gevonden, en ons spel werd steeds verzorgder. De nieuwelingen hadden hun plek gevonden; ze wisten hoe ze moesten staan en wat ze moesten doen. En gestuurd door de meer geroutineerde spelers werden wij een potent team. De tegenstanders hebben dat geweten. We hadden niet of nauwelijks moeite met teams als DIOK, Oemoemenoe, Haarlem (ook een ploeg die zich sterk heeft ontwikkeld in een paar maanden tijd) en the Dukes. Tegen de Haagse hadden wij toch zeker kans om de tweede (uit-)wedstrijd te winnen. Tegen BSN speelden wij onze sterkste wedstrijden, maar waren wij voor de einduitslag twee maal kansloos. Wel kregen wij tot tweemaal toe uitgebreide complimenten van hun begeleiders, voor onze vechtlust en onze spelkwaliteit. Hun wedstrijden tegen ons (beide aan het eind van de competitie, binnen een tijdsbestek van 5 dagen) waren voor hen de meest boeiende en uitdagende wedstrijden van het gehele seizoen geweest. En dat soort bemerkingen zijn ook waardevol.

En zo wordt je dus derde van Nederland.

Tenslotte: nog meer dank

In algemene zin natuurlijk, dank aan de vereniging voor alle goed georganiseerde zaken eromheen; wedstrijdsecretariaat, clubhuis, materiaalverzorging, etc, etc.

Meer specifiek natuurlijk dank aan onze Refs; Ian en Joost, en in het bijzonder natuurlijk Stefan, die het merendeel van onze thuiswedstrijden heeft gefloten. Ik hoop dat jullie ook van jullie rol hebben genoten.

Last but not least: dank aan alle papa's en mama's en zelfs diverse opa's en oma's. Jullie aanwezigheid en betrokkenheid maakte het elke keer weer tot een feestje voor het team en de coaches.

Nou vooruit dan: in het bijzonder even eruit lichten, mama Onno voor de fruitige intermezzo's, en ons dameskoor, dat voor de vocale ondersteuning zorgde. Natasha, volgend jaar krijg jij , tot onze spijt, er weer een aantal terug!!

Ton van der Peet,

Teammanager ARC Cubs.

Voor mij was het een heel groot genoegen.